Naast de alom bekende artiesten die de Nederlandse televisieklant dagelijks krijgt voorgeschoteld (Kane, Anouk, Guus Meeuwis) kent ons koude kikkerlandje gelukkig ook nog een flink aantal iets minder bekende bands. De volgende drie artikelen zijn ter ere van deze iets minder in de schijnwerpers verkerende – maar nog steeds zeer fraaie – bands van eigen bodem!

 

Claw Boys Claw

We beginnen deel 1 van deze minireeks met een muzikale mammoet: het Claw Boys Claw van Peter te Bos. Deze Amsterdamse band bestaat – met een tussenstop tussen pakweg 2000 en 2007 – al sinds 1983 en is dit jaar weer onverminderd actueel door de release van het nieuwe album Hammer. De band kent inmiddels een andere bezetting, maar leden van het eerste uur Peter te Bos en gitarist John Cameron zijn er nog altijd bij. Sinds 2007 toeren de rockende mannen van Claw Boys Claw weer, en ook dit jaar zullen zij enkele Nederlandse zalen aandoen. Wees erbij, en luister alvast het nieuwe album dat weliswaar iets rustiger is dan het ruige garagerockgeweld uit de jaren ’80, maar dat nog steeds garant staat voor live-spektakel.

 

The Mad Trist

In deel 2 van deze serie over de kleinere namen binnen de nederpop stellen we je voor aan het uit Maastricht afkomstige The Mad Trist. Er zullen weinig bands zijn die zo erg met een andere band worden vergeleken als deze band, maar toch is The Mad Trist zeker de moeite waard. In hun geval is Queens of The Stone Age de ‘grote broer’ waar het kunstje van afgekeken is. Dit was al duidelijk op eerste album Pay The Piper, waar de Limburgse rockers in het Nederlandse clubcircuit al furore mee maakten, en die lijn wordt voortgezet op de tweede plaat Animals & Acrobats. Verwacht zompige gitaren en naar het voorbeeld van rockheld Josh Homme geboetseerde zang, gegoten in een – dat moet gezegd worden – voor Nederlandse begrippen toch wel vrij eigen geluid. De enige andere Nederlandse band die qua geluid in de buurt komt is het Nijmeegse De Staat. Niet geheel verwonderlijk dus dat The Mad Trist in het voorprogramma van die band heeft gestaan en dat De Staat-zanger Torre Florim het alom geprezen debuut heeft geproduceerd.

 

Maison du Malheur

In deel drie van de reeks over minder bekende (lees: niet dagelijks op 3FM en Sky Radio beluisterbare) nederpopartiesten een band met een Franse naam en schijnbaar Amerikaanse muziek: Maison du Malheur.

Bewapend met banjo en blazers reist Maison du Malheur momenteel stad en land af om Nederland kennis te laten maken met hun rechtstreeks uit de jaren ’30 weggeplukte rokerige jazz- en bluesgeluid. Live swingt de band als geen ander, zo heeft menig Nederlander de afgelopen maanden al in het clubcircuit en op festivals mogen ervaren. Ook de Wereld Draait Door heeft inmiddels al een bezoekje gekregen van de mannen van Maison du Malheur, die de aanwezigen in de studio perplex deden staan met hun ijzersterke rock ’n roll met ouderwets randje. Luister voor een goed beeld van hoe de band klinkt naar hun dit jaar uitgekomen debuut Wicked Transmission, alvorens je compleet onder te dompelen in het feest dat Maison du Malheur live is. Ze komen de komende maanden nog in vele uithoeken en gehuchten in ons land, dus er is nog genoeg kans ze in levende lijve aan het werk te zien!